Τῷ σὺ τότ’ ἐν δεπάεσσι κεραιόμενον ποτὸν ὄξευςνείμειας, ποτὲ δαῖτα συνήρεα χιονόεσσαν,πολλάκι κρυστάλλοιο νέον βορέαο παγέντος.ἠὲ σὺ γυρώσαιο καθαλμέα βώλακα γαίηςναιομένην, θολερὴν δὲ πόσιν μενοεικέα τεῦχε·ἢ αὐτὴν ἅλα βάπτε, τότ’ ἠελίοισι δαμάζωνεἶθαρ ὀπωρινοῖσι, τότ’ ἠνεκὲς ἐν φλογὶ θάλψας·πολλάκι δ’ ἢ ἅλα πηκτὸν ὁμιλαδὸν ἢ ἁλὸς ἄχνηνἐμπίσαις, τήν τ’ αἰὲν ἀνὴρ ἁλοπηγὸς ἀγείρεινειόθ’ ὑφισταμένην, ὁπόθ’ ὕδασιν ὕδατα μίξῃ.Μὴ μὲν δὴ ζύμωμα κακὸν χθονὸς ἀνέρα κήδοι