πολλάκι θηλυφόνον καὶ κάμμαρον· ἐν δ’ Ἀκοναίοιςδηλήειν ἀκόνιτον ἐνεβλάστησεν ὀρόγκοις.Τῷ καί που τιτάνοιο χερὸς βάρος ἔσσεται ἄρκοςπιμπλαμένης, ὅτε νέκταρ ἐύτριβι κιρρὸν ἀφύσσῃςμετρήδην — κοτύλη δὲ πέλοι καταμέστιος οἴνης —,σὺν δὲ καὶ ἁβροτόνοιο ταμὼν ἄπο καύλεα θάμνουἢ χλοεροῦ πρασίοιο, τὸ δὴ μελίφυλλον ὑδεῦσι·καί τε σὺ ποιήεντος ἀειθαλέος χαμελαίηςβλάστην πηγάνιόν τε πόροις ἐν βάμματι σίμβλων,σβεννὺς αἰθαλόεντα μύδρον γενύεσσι πυράγρηςἠὲ σιδηρήεσσαν ἀπὸ τρύγα, τήν τε καμίνωνἔντοσθεν χοάνοιο διχῆ πυρὸς ἤλασε λιγνύς,ἄλλοτε δὲ χρυσοῖο νέον βάρος ἐν πυρὶ θάλψαςἠὲ καὶ ἀργυρόεν θολερῷ ἐνὶ πώματι βάπτοις·πολλάκι δ’ ἡμιδαὲς χειρὸς βάρος αἴνυσο θρίωνπαῦρα χαμαιπίτυος, τότ’ ὀνίτιδος αὖον ὀρείηςἠὲ νέον ῥάδικα πολυκνήμοιο κολούσας,τέτρασι δ’ ἐν κυάθοισι χαδεῖν μελιανθέος οἴνης·ἢ ἔτι μυελόεντα χαλικρότερον πότον ἴσχοιςὄρνιθος στρουθοῖο κατοικάδος, εὖθ’ ὑπὸ χύτρῳ