οἱ δέ τε πορδαλιαγχὲς, ἐπεὶ θήρεσσι πελώροιςπότμον βουπελάται τε καὶ αἰγινομῆες ἔθεντοἼδης ἐν νεμέεσσι Φαλακραίῃ ἐνὶ βήσσῃ,πολλάκι θηλυφόνον καὶ κάμμαρον· ἐν δ’ Ἀκοναίοιςδηλήειν ἀκόνιτον ἐνεβλάστησεν ὀρόγκοις.Τῷ καί που τιτάνοιο χερὸς βάρος ἔσσεται ἄρκοςπιμπλαμένης, ὅτε νέκταρ ἐύτριβι κιρρὸν ἀφύσσῃςμετρήδην — κοτύλη δὲ πέλοι καταμέστιος οἴνης —,σὺν δὲ καὶ ἁβροτόνοιο ταμὼν ἄπο καύλεα θάμνουἢ χλοεροῦ πρασίοιο, τὸ δὴ μελίφυλλον ὑδεῦσι·καί τε σὺ ποιήεντος ἀειθαλέος χαμελαίης