ἐς δ’ ἔμετον βιάοιο καὶ οὐ ποθέοντά περ ἔμπηςχειρὶ βιησάμενος ἠὲ πτερῷ, ἢ ἀπὸ βύβλουστρεβλὸν ἐπιγνάμψαιο ταμὼν ἐρυτῆρα φάρυγγος.Ἢν δ’ ἐνιτυρωθῇ νεαρὸν γάλα τεύχει γαστρὸς,δὴ τότε τόνδε πνιχμὸς ἀθροιζομένοιο δαμάζει.Τῷ δ’ ἤτοι τρισσὰς πόσιας πόρε, μέσσα μὲν ὄξευς,δοιὰς δὲ γλυκέος, στεγανὴν δ’ ὑποσύρεο νηδύν·ἢ ἔτι καὶ Λιβύηθε ποτῷ ἐγκνήθεο ῥίζαςσιλφίου, ἄλλοτ’ ὀποῖο, νέμοις δ’ ἐν βάμματι τήξας·πολλάκι δὲ θρύπτειραν ἐπεγκεράσαιο κονίηνἠὲ νέον βρυόεντα θύμου στάχυν· ἄλλοτ’ ἀμύνειβότρυς ἐυκνήμοιο μίγα βρεχθέντος ἐν οἴνῃ·ἐν καί που ταμίσοιο ποτὸν διεχεύατο θρόμβους,καὶ χλοεραὶ μίνθης ἄπο φυλλάδες, ἠὲ μελίσσηςἠὲ καὶ ἐνστύφοντι ποτῷ μεμορυχμέναι ὄξευς.Ἀλλ’ ἄγε δὴ φράζοιο δορύκνιον, οὗ τε γάλακτιὠπή τε βρῶσίς τε παρὰ στομάτεσσιν ἔικται.τῷ δ’ ἤτοι λυγμοὶ μὲν ἀηθέσσοντος ὁμαρτῇαὐχέν’ ἀνακρούουσιν, ὃ δ’ ἀχθόμενος στόμα γαστρὸςπολλάκι μὲν δαίτην ἀπερεύγεται αἱματόεσσαν,