Μὴ μὲν ἐπαλγύνουσα πόσις βουπρήστιδος ἐχθρῆςλήσειεν, σὺ δὲ φῶτα δαμαζόμενον πεπύθοιο.Ἣ δ’ ἤτοι λίτρῳ μὲν ἐπιχρώζουσα χαλινὰεἴδεται ἐμβρυχθεῖσα, βαρύπνοος· ἀμφὶ δὲ γαστρὸςἄλγεα δινεύοντα περὶ στομάτεσσιν ὄρωρεν·οὖρα δὲ τυφλοῦται, νεάτη δ’ ὑπὸ κύστις ὀρεχθεῖ·πᾶσα δέ οἱ νηδὺς διαπίμπραται, ὡς ὁπόθ’ ὕδρωψτυμπανόεις ἀνὰ μέσσον ἀφυσγετὸς ὀμφαλὸν ἵζει·ἀμφὶ δέ οἱ γυίοις τετανὸν περιφαίνεται ἔρφος.Ἣ καί που δαμάλεις, ἐριγάστορας ἄλλοτε μόσχουςπίμπραται, ὁππότε θῆρα νομαζόμενοι δατέονται·