στρευγεδόνι προδέδουπε δαμαζόμενος καμάτοισιν,ἦμος πιλνάμενον στέρνοις κρυσταίνεται εἶαρῥεῖα, θρομβοῦται δὲ μέσῳ ἐνὶ τεύχεϊ γαστρός·φράσσονται δὲ πόροι, τὸ δὲ θλίβεται ἔνδοθι πνεῦμααὐχένος ἐμπλασθέντος, ὃ δὲ σπαδόνεσσιν ἀλύωνδηθάκις ἐν γαίῃ σπαίρει μεμορυχμένος ἀφρῷ.Τῷ μέν τ’ ἢ ὀπόεντας ἀποκραδίσειας ἐρινοὺς,ὄξει δ’ ἐμπίσαιο, τὸ δ’ ἀθρόον ὕδατι μίξαιςσυγκεράων νύμφας τε καὶ ἐνστῦφον ποτὸν ὄξευς,ἠὲ καὶ ἐκβδήλαιο καταχθέος ἕρματα γαστρός.καί τε σὺ πυετίην ὀθόνης πολυωπέι κόλπῳ