τῷ καὶ στρευγομένῳ περ ἀνήλυθεν ἐκ καμάτοιοπνεῦμα μόλις, πόσιες δὲ παραυτίκα λύματ’ ἔχευανφαρμακόεις ὠοῖσιν ἀλίγκια, τοῖά τε βοσκὰςὀρταλὶς αἰχμητῇσιν ὑπευνασθεῖσα νεοσσοῖςἄλλοτε μὲν πληγῇσι νέον θρομβήια γαστρὸςἔκβαλεν ἐν μήνιγξιν ἀνόστεα, πολλάκι νούσῳδαμναμένη δύσποτμον ὑπὲκ γόνον ἔκχεε γαίῃ.Τῷ μέν τ’ εὐβραχέος ἀψινθίου ἄλγος ἐρύξειἐνστῦφον πόμα κεῖνο νεοθλίπτῳ ὑπὸ γλεύκει·καί ποτε ῥητίνην τερμινθίδα, πολλάκι πεύκης,πολλάκι καὶ πίτυος γοερῆς ἀπὸ δάκρυα τμήξαις,