αὐτὰρ ὃ μηκάζει μανίης ὕπο μυρία φλύζων,δηθάκι δ’ ἀχθόμενος βοάᾳ, ἅ τις ἐμπελάδην φὼςἀμφιβρότην κώδειαν ἀπὸ ξιφέεσσιν ἀμηθεὶς,ἢ ἅτε κερνοφόρος ζάκορος βωμίστρια Ῥείηςεἰνάδι λαοφόροισιν ἐνιχρίμπτουσα κελεύθοιςμακρὸν ἐπεμβοάᾳ γλώσσῃ θρόον, οἱ δὲ τρέουσινἸδαίης ῥιγηλὸν ὅτ’ εἰσαῖωσιν ὑλαγμόν·ὣς ὃ νόου λύσσῃ ἐσφαλμένα βρυχανάαταιὠρυδὸν, λοξαῖς δὲ κόραις ταυρώδεα λεύσσωνθήγει λευκὸν ὀδόντα, παραφρίζει δὲ χαλινοῖς.Τὸν μὲν καὶ δεσμοῖσι πολυπλέκτοισι πιάξας