ἢ πέπερι κνίδης τε μίγα σπερμεῖα λεήναςνείμειας, τοτὲ νέκταρ ὀπῷ ἐμπευκέι χράνας·δήποτε δ’ ἰρινέου θυέος μετρηδὸν ὀρέξαιςσίλφιά τ’ ἐνθρυφθέντα μετ’ ἀργήεντος ἐλαίου·ἐν δὲ μελιζώρου γλυκέος πόσιν, ἐν δὲ γάλακτοςἀφριόεν νέμε τεῦχος ὑπὲρ πυρὸς ἠρέμα θάλψας.Καί κεν λοιγήεντι παρασχεδὸν ἄχθος ἀμύνοιςτοξικῷ εὖτ’ ἀχέεσσι βαρύνηται ποτῷ ἀνήρ.Τοῦ καὶ ἔνερθε γλῶσσα παχύνεται, ἀμφὶ δὲ χείληοἰδαλέα βρίθοντα περὶ στομάτεσσι βαρύνει·ξηρὰ δ’ ἀναπτύει, νεόθεν δ’ ἐκρήγνυται οὖλα’πολλάκι δ’ ἐς κραδίην πτοίην βάλε, πᾶν δὲ νόημαἔμπληκτον μεμόρηκε κακῇ ἐσφαλμένον ἄτῃ,αὐτὰρ ὃ μηκάζει μανίης ὕπο μυρία φλύζων,δηθάκι δ’ ἀχθόμενος βοάᾳ, ἅ τις ἐμπελάδην φὼςἀμφιβρότην κώδειαν ἀπὸ ξιφέεσσιν ἀμηθεὶς,ἢ ἅτε κερνοφόρος ζάκορος βωμίστρια Ῥείηςεἰνάδι λαοφόροισιν ἐνιχρίμπτουσα κελεύθοιςμακρὸν ἐπεμβοάᾳ γλώσσῃ θρόον, οἱ δὲ τρέουσινἸδαίης ῥιγηλὸν ὅτ’ εἰσαῖωσιν ὑλαγμόν·