καί τε σὺ δραχμάων πισύρων βάρος αἴνυσο γαίηςΠαρθενίης, τὴν Φυλλὶς ὑπὸ κνημοῖσιν ἀνῆκεν,Ἰμβρασίδος γαίης χιονώδεος, ἥν τε κεράστηςἀμνὸς Χησιάδεσσι νέον σημήνατο νύμφαιςΚερκέτεω νιφόεντος ὑπὸ σχοινώδεσιν ὄχθαις·ἢ καὶ σειραίοιο πόσιν διπλήθεα τεύξαις·σὺν δέ τε πηγανόεντας ἐνιθρύψειας ὀράμνους,ὀργάζων λίπεϊ ῥοδέῳ θρόνα, πολλάκι χραίνοιςἰρινέῳ, τό τε πολλὸν ἐπαλθέα νοῦσον ἔτευξεν.Ἤν γε μὲν οὐλόμενόν γε ποτὸν κορίοιο δυσαλθὲςἀφραδέως δεπάεσσιν ἀπεχθομένοισι πάσηται,