Μὴ μὲν, κανθαρίδος σιτηβόρου εὖτ’ ἂν ὀδώδῃ,κεῖνο ποτὸν δέξαιτο, χυτῇ ἐναλίγκια πίσσῃ·πίσσης γὰρ ῥώθωσιν ἄγει βάρος, ἐν δὲ χαλινοῖςοἷά τε δὴ καρφεῖα νέον βεβρωμένα κέδρου.Αἳ δ’ ὁτὲ μὲν πλαδόωντι ποτῷ ἐπὶ χείλεσι δηχμὸντεύχουσιν, τοτὲ δ’ αὖτε περὶ στόμα νείατα γαστρός· ἄλλοτε καὶ μεσάτη ἐπιδάκνεται ἄλγεσι νηδὺςἢ κύστις βρωθεῖσα· περιψαύουσι δ’ ἀνῖαι,θώρηκος τόθι χόνδρος ὑπὲρ κύτος ἕζετο γαστρός ·αὐτοὶ δ’ ἀσχαλόωσιν, ἄλη δέ φιν ἤθεα φωτὸςἄψυχος πεδάει· ὃ δ’ ἀελπέα δάμναται ἄταις,