ἄκρον ὑπὸ πρηῶνα Μελανθίδος, ἔνθα τε νύμφηΛαγγείης πόμα κεῖνο Διὸς τεκμήρατο παιδί.πολλάκι δ’ ἐνθρύψειας ἐν ὀπταλέῃσιν ἀκοσταῖςΓερραίης λιβάνοιο χύσιν περιπηγέα θάμνοις·καί τε σύ γ’ ἢ καρύης ἄπο δάκρυον ἢ ἀταλύμνουἢ πτελέης, ὅ τε πολλὸν ἀεὶ καταλείβεται ὄσχαις,κόμμινά τε χλιόωντι ποτῷ ἐπαρωγέα τήξαις,ὄφρα τὰ μέν τ’ ἐρύγῃσι, τὰ δ’ ἑψητοῖσι δαμασθεὶςἀλθήσῃ ὑδάτεσσιν, ὅτ’ ἰκμήνῃ δέμας ἱδρώς.καί κεν ὅγ’ ἄλλοτε δόρπα δεδεγμένος, ἄλλοτε δ’ οἴνηςπιοτέρης κορέοιτο, καὶ ἀκλέα πότμον ἀλύξαι.