σὺν δέ τε ῥίζεα χαῦνα νεωρυχέος γλυκυσίδης,κάρφεά τ’ ἐλλεβόρου μελανόχροος, ἄμμιγα δ’ ἀφρὸςλίτρου· σὺν δὲ κύμινα χέαις βλαστόν τε κονύζης,ἄμμιγα δ’ ἀγροτέρης σταφίδος λέπος· ἶσα δὲ δάφνηςσπερμεῖα, κύτισόν τε, κατακνήθειν τε χαμηλὴνἵππειον λειχῆνα, καὶ ἐν κυκλάμινον ἀγείρας·ἐν καὶ μήκωνος φιαρῆς ὀπὸν, ἀμφὶ καὶ ἄγνουσπέρματα, βάλσαμον τε καὶ ἐν κινάμοιο βαλέσθαι,σὺν καὶ σφονδύλειον, ἁλός τ’ ἐμπληθέα κύμβην,ἄμμιγα καὶ τάμισον καὶ καρκίνον· ἀλλ’ ὁ μὲν εἴηπτωκὸς, ὁ δ’ ἐν ποταμοῖσι πολυστίοισι νομάζων.Καὶ τὰ μὲν ἐν στύπεϊ προβαλὼν πολυχανδέος ὅλμουμάξαι λαϊνέοισιν ἐπιπλήσσων ὑπέροισιν·αἶψα δ’ ἐπ’ αὐαλέοισι χέας ἀπαρινέα χυλὸνἄμμιγα συμφύρσαιο, καταρτίζοιο δὲ κύκλουςδραχμαίους πλάστιγγι διακριδὸν ἄχθος ἐρύξας,οἴνης δ’ ἐν δοιῇσι χαδεῖν κοτύλῃσι ταράξας.Καί κεν Ὁμηρείοιο καὶ εἰσέτι Νικάνδροιομνῆστιν ἔχοις, τὸν ἔθρεψε Κλάρου νιφόεσσα πολίχνη.