ψίλωθρον, καρπόν τε πολυθρήνου ὑακίνθου,ὃν Φοῖβος θρήνησεν, ἐπεί ῥ’ ἀεκούσιος ἔκταπαῖδα βαλὼν προπάροιθεν Ἀμυκλαίου ποταμοῖο,πρωθήβην Ὑάκινθον, ἐπεὶ σόλος ἔμπεσε κόρσῃπέτρου ἀφαλλόμενος, νέατον δ’ ἤραξε κάλυμμα.Σὺν δέ τε καὶ τριπέτηλον ὀποῖό τε δάκρυα βάλλοιςτρισσοῖς ὁλκήεσσιν ἰσοζυγέων ὀδελοῖσιν·ἠὲ σύ γ’ ἕρπυλλον κεροειδέα, πολλάκι κρῆθμον,ἢ ποίην κυπάρισσον ἀμέργεο, σὺν δὲ καὶ αὐτοῖςἄννησον Λιβυκάς τε ποτῷ ἐνικνήθεο ῥίζας.Ὧν σὺ τότ’ ἀμμίγδην, τοτὲ δ’ ἄνδιχα πίνεο θρύψαςἐν κελέβῃ, κεράσαι δὲ σὺν ὄξεϊ, πολλάκι δ’ οἴνῃἢ ὕδατι· χραισμεῖ δὲ καὶ ἐνθρυφθέντα γάλακτι.Ἢν δέ σ' ὁδοιπλανέοντα καὶ ἐν νεμέεσσιν ἀνύδροιςνύχμα κατασπέρχῃ, βεβαρημένος αὐτίκα ῥίζαςἢ ποίην ἢ σπέρμα παρ’ ἀτραπιτοῖσι χλοάζονμαστάζειν γενύεσσιν, ἀμελγόμενος δ’ ἀπὸ χυλὸντύμμασιν ἡμίβρωτα βάλοις ἔπι λύματα δαιτὸς,ὄφρα δύην * * * * * * * * * ἀλύξῃς.