ῥίζαι, σὺν δέ τε φυλλὰς ἀποφθίνει· ἀνδρὶ δὲ σάρκεςπυθόμεναι μινύθουσι· λόγος γε μὲν, ὥς ποτ’ Ὀδυσσεὺςἔφθιτο λευγαλέοιο τυπεὶς ἁλίου ὑπὸ κέντρου.Οἷσιν ἐγὼ τὰ ἕκαστα διείσομαι ἄρκια νούσων.Δὴ γὰρ ὅτ’ ἀγχούσης θριδακηίδα λάζεο χαίτην,