εἰ ἔτυμον κείνην γε σὺν οὐλοβόροις ἐχίεσσιθόρνυσθαι, προλιποῦσαν ἁλὸς νομὸν, ἠπείροισι.Τρυγόνα μὴν ὀλοεργὸν, ἁλιρραίστην τε δράκονταοἶδ’ ἀπαλέξασθαι· φορέει γε μὲν ἄλγεα τρυγὼν,ἦμος ἐν ὁλκαίοισι λίνοις μεμογηότα κέντρῳἐργοπόνον τύψῃσιν, ἢ ἐν πρέμνοισι παγείῃδενδρείου, τό τε πολλὸν ἀγαυρότατον θαλέθῃσι·τοῦ μὲν ὑπὸ πληγῇσιν ἅτ’ ἠελίοισι δαμέντοςῥίζαι, σὺν δέ τε φυλλὰς ἀποφθίνει· ἀνδρὶ δὲ σάρκεςπυθόμεναι μινύθουσι· λόγος γε μὲν, ὥς ποτ’ Ὀδυσσεὺςἔφθιτο λευγαλέοιο τυπεὶς ἁλίου ὑπὸ κέντρου.Οἷσιν ἐγὼ τὰ ἕκαστα διείσομαι ἄρκια νούσων.Δὴ γὰρ ὅτ’ ἀγχούσης θριδακηίδα λάζεο χαίτην,ἄλλοτε πενταπέτηλον, ὅτ’ ἄνθεα φοινὰ βάτοιο,ἄρκτιον, ὀξαλίδας τε, καὶ ὀρμενόεντα λυκαψὸν,κίκαμά τ’, ὄρδειλόν τε περιβρυὲς, ἐν δὲ χαμηλὴνῥεῖα πίτυν, φηγοῦ τε βαθὺν περὶ φλοιὸν ἀράξας,σὺν δ’ ἄρα καυκαλίδας τε, καὶ ἐκ σταφυλίνου ἀμήσαςσπέρματα, καὶ τρεμίθοιο νέον πολυειδέα καρπόν·