ἔσσυται ἄκμητος καὶ ἀνώδυνος· οὐδέ τί οἱ φλὸξσίνεται ἀσβέστη ῥαγόεν δέρος ἄκρα τε γυίων.Ναὶ μὴν οἶδ’ ὅσα πόντος ἁλὸς ῥόχθοισιν ἑλίσσει,σμυραίνης δ’ ἔκπαγλον· ἐπεὶ μογεροὺς ἁλιῆαςπολλάκις ἐμπρήσασα κατεπρήνιξεν ἐπάκτρουεἰς ἅλα φυζηθέντας ἐχετλίου ἐξαναδῦσα,εἰ ἔτυμον κείνην γε σὺν οὐλοβόροις ἐχίεσσιθόρνυσθαι, προλιποῦσαν ἁλὸς νομὸν, ἠπείροισι.Τρυγόνα μὴν ὀλοεργὸν, ἁλιρραίστην τε δράκονταοἶδ’ ἀπαλέξασθαι· φορέει γε μὲν ἄλγεα τρυγὼν,ἦμος ἐν ὁλκαίοισι λίνοις μεμογηότα κέντρῳἐργοπόνον τύψῃσιν, ἢ ἐν πρέμνοισι παγείῃδενδρείου, τό τε πολλὸν ἀγαυρότατον θαλέθῃσι·τοῦ μὲν ὑπὸ πληγῇσιν ἅτ’ ἠελίοισι δαμέντοςῥίζαι, σὺν δέ τε φυλλὰς ἀποφθίνει· ἀνδρὶ δὲ σάρκεςπυθόμεναι μινύθουσι· λόγος γε μὲν, ὥς ποτ’ Ὀδυσσεὺςἔφθιτο λευγαλέοιο τυπεὶς ἁλίου ὑπὸ κέντρου.Οἷσιν ἐγὼ τὰ ἕκαστα διείσομαι ἄρκια νούσων.Δὴ γὰρ ὅτ’ ἀγχούσης θριδακηίδα λάζεο χαίτην,ἄλλοτε πενταπέτηλον, ὅτ’ ἄνθεα φοινὰ βάτοιο,