ᾗ τε καὶ ἐκ κέντρου θάνατος πέλει, εὖτε χαράξῃἄνδρα πέριξ σίμβλοιο πονεύμενον ἠὲ καὶ ἀγροῖς·κέντρον γὰρ πληγῇ περικάλλιπεν ἐμματέουσα,κέντρον δὲ ζωήν τε φέρει θάνατόν τε μελίσσαις·οἶδά γε μὴν καὶ ἴουλος ἃ μήδεται ἠδ’ ὀλοὸς σφὴξ,πεμφρηδὼν ὀλίγη τε, καὶ ἀμφικαρὴς σκολόπενδρα,ἥ τε καὶ ἀμφοτέρωθεν ὀπάζεται ἀνδράσι κῆρα,νήϊά θ’ ὡς σπέρχονται ὑπὸ πτερὰ θηρὶ κιούσῃ·τυφλήν τε σμερδνήν τε βροτοῖς ἐπὶ λοιγὸν ἄγουσανμυγαλέην, τροχιῇσιν ἐνιθνήσκουσαν ἁμάξης.Σῆπά γε μὴν πεδανοῖσιν ὁμὴν σαύροισιν ἀλύξαις,καὶ σαλαμάνδρειον δόλιον δάκος αἰὲν ἀπεχθὲς,ἥ τε καὶ ἀσβέστοιο διὲκ πυρὸς οἶμον ἔχουσαἔσσυται ἄκμητος καὶ ἀνώδυνος· οὐδέ τί οἱ φλὸξσίνεται ἀσβέστη ῥαγόεν δέρος ἄκρα τε γυίων.Ναὶ μὴν οἶδ’ ὅσα πόντος ἁλὸς ῥόχθοισιν ἑλίσσει,σμυραίνης δ’ ἔκπαγλον· ἐπεὶ μογεροὺς ἁλιῆαςπολλάκις ἐμπρήσασα κατεπρήνιξεν ἐπάκτρουεἰς ἅλα φυζηθέντας ἐχετλίου ἐξαναδῦσα,