οἷς δὴ καὶ νώτοισι περὶ πτερὰ λευκὰ χέονταιμάστακι σιτοβόρῳ ἐναλίγκια, τοί θ’ ὑπὲρ ἄκρωνἱπτάμενοι ἀθέρων λεπυρὸν στάχυν ἐκβόσκονται,Πήδασα καὶ Κισσοῖο κατὰ πτύχας ἐμβατέοντες.Οἶδά γε μὴν φράσσασθαι ἀλέξια τοῖο βολάων,οἷάπερ ἐκ βέμβικος ὀρεστέρου ἠὲ μελίσσης,ᾗ τε καὶ ἐκ κέντρου θάνατος πέλει, εὖτε χαράξῃἄνδρα πέριξ σίμβλοιο πονεύμενον ἠὲ καὶ ἀγροῖς·κέντρον γὰρ πληγῇ περικάλλιπεν ἐμματέουσα,