ἀνδράσι, νηπιάχοις δὲ παρασχεδὸν ἤγαγεν αἶσαν·οἷς δὴ καὶ νώτοισι περὶ πτερὰ λευκὰ χέονταιμάστακι σιτοβόρῳ ἐναλίγκια, τοί θ’ ὑπὲρ ἄκρωνἱπτάμενοι ἀθέρων λεπυρὸν στάχυν ἐκβόσκονται,Πήδασα καὶ Κισσοῖο κατὰ πτύχας ἐμβατέοντες.Οἶδά γε μὴν φράσσασθαι ἀλέξια τοῖο βολάων,οἷάπερ ἐκ βέμβικος ὀρεστέρου ἠὲ μελίσσης,ᾗ τε καὶ ἐκ κέντρου θάνατος πέλει, εὖτε χαράξῃἄνδρα πέριξ σίμβλοιο πονεύμενον ἠὲ καὶ ἀγροῖς·κέντρον γὰρ πληγῇ περικάλλιπεν ἐμματέουσα,κέντρον δὲ ζωήν τε φέρει θάνατόν τε μελίσσαις·οἶδά γε μὴν καὶ ἴουλος ἃ μήδεται ἠδ’ ὀλοὸς σφὴξ,πεμφρηδὼν ὀλίγη τε, καὶ ἀμφικαρὴς σκολόπενδρα,ἥ τε καὶ ἀμφοτέρωθεν ὀπάζεται ἀνδράσι κῆρα,νήϊά θ’ ὡς σπέρχονται ὑπὸ πτερὰ θηρὶ κιούσῃ·τυφλήν τε σμερδνήν τε βροτοῖς ἐπὶ λοιγὸν ἄγουσανμυγαλέην, τροχιῇσιν ἐνιθνήσκουσαν ἁμάξης.Σῆπά γε μὴν πεδανοῖσιν ὁμὴν σαύροισιν ἀλύξαις,καὶ σαλαμάνδρειον δόλιον δάκος αἰὲν ἀπεχθὲς,ἥ τε καὶ ἀσβέστοιο διὲκ πυρὸς οἶμον ἔχουσα