τοῦ καὶ σμερδαλέον νεύει κάρη αἰὲν ὑποδρὰξἐσκληκὸς, νηδὺς δὲ βαρύνεται· αὐτὰρ ὃ κέντροναὐχένι τ’ ἀκροτάτῳ κεφαλῇ τ’ ἐνεμάξατο φωτός·ῥεῖα δέ κεν θανάτοιο καὶ αὐτίκα μοῖραν ἐφείη.Εἰ δ’ ἄγε καὶ κέντρῳ κεκορυθμένον ἀλγινόεντισκορπίον αὐδήσω καὶ ἀεικέα τοῖο γενέθλην.Τῶν ἤτοι λευκὸς μὲν ἀκήριος οὐδ’ ἐπιλωβής.Πυρσὸς δ’ ἐν γενύεσσι θοὸν προσεμάξατο καῦσονἀνδράσιν αἰθαλόεντα· περισπαίρουσι δὲ λώβαις