κνώδαλα, φαλλαίνῃ ἐναλίγκια, τὴν περὶ λύχνουςἀκρόνυχος δειπνητὸς ἐπήλασε παιφάσσουσαν·στεγνὰ δέ οἱ πτερὰ πάντα καὶ ἔγχνοα, τοῖα κονίηςἢ καὶ ἀπὸ σπληδοῖο φαείνεται ὅστις ἐπαύρῃ.τῷ ἴκελος Περσεῖος ὑποτρέφεται πετάλοισι·τοῦ καὶ σμερδαλέον νεύει κάρη αἰὲν ὑποδρὰξἐσκληκὸς, νηδὺς δὲ βαρύνεται· αὐτὰρ ὃ κέντροναὐχένι τ’ ἀκροτάτῳ κεφαλῇ τ’ ἐνεμάξατο φωτός·ῥεῖα δέ κεν θανάτοιο καὶ αὐτίκα μοῖραν ἐφείη.Εἰ δ’ ἄγε καὶ κέντρῳ κεκορυθμένον ἀλγινόεντισκορπίον αὐδήσω καὶ ἀεικέα τοῖο γενέθλην.Τῶν ἤτοι λευκὸς μὲν ἀκήριος οὐδ’ ἐπιλωβής.Πυρσὸς δ’ ἐν γενύεσσι θοὸν προσεμάξατο καῦσονἀνδράσιν αἰθαλόεντα· περισπαίρουσι δὲ λώβαιςοἷα πυρίβλητοι· κρατερὸν δ’ ἐπὶ δίψος ὄρωρεν.Αὐτὰρ ὅ γε ζοφόεις ἄραδον κακὸν ὤπασε τύψαςἀνδρί· παραπλῆγες δὲ καὶ ἄφραστοι γελόωσιν.Ἄλλος δὲ χλοάων τε, καὶ ὁππότε γυῖον ἀράξῃ,φρῖκας ἐπιπροΐησι· κακὴ δ’ ἐπὶ τοῖσι χάλαζαεἴδεται ἐμπλάζουσα, καὶ ἢν μέγα σείριος ἄζῃ·