μίμνει ὅμως, τὰ δ’ ὕπερθε φάη ὑποφοινίσσονται·φρίκη δ’ ἐν ῥέθεϊ σκηρίπτεται· αὐτίκα δὲ χρὼςμέζεά τ’ ἀνδρὸς ἔνερθε τιταίνεται, ἐν δέ τε καυλὸςφύρματι μυδαλέος προϊάπτεται· ἰσχία δ’ αὔτωςμάλκη ἐνισκίμπτουσα κατήριπεν ἔχμα τε γούνων.Ἀστέριον δέ φιν ἄλλο πιφαύσκεο, τεῦ τ’ ἐπὶ νώτῳλεγνωταὶ στίλβουσι διαυγέες ἐν χροῒ ῥάβδοι·βρύξαντος δ’ ἀίδηλον ἐπέδραμεν ἀνέρι φρίκη·ἐν δὲ κάρος κεφαλῇ, γούνων δ’ ὑποέκλασε δεσμά.Κυάνεον δέ τοι ἄλλο πεδήορον ἀμφὶς ἀίσσειλαχνῆεν· δεινὸν δὲ φέρει καὶ ἐπὶ χροῒ νύχμα,ὅντινα γυιώσει· κραδίῃ δέ οἱ ἐν βάρος ἵζει·νὺξ δὲ περὶ κροτάφοις· ἔμετον δ’ ἐξήρυγε δειρῆςλοιγὸν, ἀραχνήεντα· νέμει δέ οἱ ἐγγὺς ὄλεθρον.Ἀγρώστης γε μὲν ἄλλος, ὃ δὴ λύκου εἴσατο μορφῇμυιάων ὀλετῆρος· ὀπιπτεύει δὲ μελίσσας,ψῆνας, μύωπάς τε καὶ ὅσσ’ ἐπὶ δεσμὸν ἵκηται.Ἄκμητον δ’ ἐπὶ τύμμα φέρει μεταμώνιον ἀνδρί.Ἄλλο γε μὴν δύσδηρι, τὸ δὴ σφήκειον ἔπουσι,πυρσὸν ἅλις, σφηκὶ προσαλίγκιον ὠμοβορῆι,