τετράμορον δραχμῇσι δύω καταβάλλεο βρῖθος.Ἔνθεν ἀποτμήγων πιέειν δραχμαῖον ἐν οἴνῃ.Καὶ τάδε μέν τ’ ὀφίεσσιν ἀλεξητήρια δήεις.Ἔργα δέ τοι σίνταο περιφράζοιο φάλαγγοςσήματά τ’ ἐν βρυχμοῖσιν· ἐπεί ῥ’ ὃ μὲν αἰθαλόεις ῥὼξκέκληται, πισσῆεν, ἐπασσυτέροις ποσὶν ἕρπον·γαστέρι δ’ ἐν μεσάτῃ ὀλοοῖς ἔσκληκεν ὀδοῦσι.Τοῦ δὲ καὶ ἐγχρίμψαντος ἀνουτήτῳ ἴκελος χρὼςμίμνει ὅμως, τὰ δ’ ὕπερθε φάη ὑποφοινίσσονται·φρίκη δ’ ἐν ῥέθεϊ σκηρίπτεται· αὐτίκα δὲ χρὼςμέζεά τ’ ἀνδρὸς ἔνερθε τιταίνεται, ἐν δέ τε καυλὸςφύρματι μυδαλέος προϊάπτεται· ἰσχία δ’ αὔτωςμάλκη ἐνισκίμπτουσα κατήριπεν ἔχμα τε γούνων.Ἀστέριον δέ φιν ἄλλο πιφαύσκεο, τεῦ τ’ ἐπὶ νώτῳλεγνωταὶ στίλβουσι διαυγέες ἐν χροῒ ῥάβδοι·βρύξαντος δ’ ἀίδηλον ἐπέδραμεν ἀνέρι φρίκη·ἐν δὲ κάρος κεφαλῇ, γούνων δ’ ὑποέκλασε δεσμά.Κυάνεον δέ τοι ἄλλο πεδήορον ἀμφὶς ἀίσσειλαχνῆεν· δεινὸν δὲ φέρει καὶ ἐπὶ χροῒ νύχμα,