Πεύθεο δ’ εἰναλίης χέλυος κρατέουσαν ἀρωγὴνδάχματος εἶαρ ἔμεν δολιχῶν ὅσα φῶτας ἀνιγροὺςἑρπετὰ σίνονται· τὸ δέ τοι μέγ' ἀλέξιον εἴη.Ἤτοι ὅταν βροτολοιγοῦ ὑπὲκ πόντοιο χελύνηναἰγιαλῶν ἐρύσωσιν ἐπὶ ξερὸν ἀσπαλιῆες,τὴν δ’ ἀνακυπώσας κεφαλῆς ἀπὸ θυμὸν ἀράξαιμαύλιδι χαλκείῃ, βλοσυρὸν δ’ ἐξ αἷμα χέασθαιἐν κεράμῳ νεοκμῆτι καμινόθεν· ἐκ δὲ πελιδνὸνοὐρὸν ἀπηθῆσαι πλαδάον λαεργέι μάκτρῃ·ἧς ὕπο δὴ τέρσαιο διατρυφὲς αἷμα κεδάσσαςδραχμάων πισύρων μίσγων βάρος· ἐν δὲ κυμίνουδοιὰς ἀγροτέροιο, καὶ ἐκ ταμίσοιο λαγωοῦτετράμορον δραχμῇσι δύω καταβάλλεο βρῖθος.Ἔνθεν ἀποτμήγων πιέειν δραχμαῖον ἐν οἴνῃ.Καὶ τάδε μέν τ’ ὀφίεσσιν ἀλεξητήρια δήεις.Ἔργα δέ τοι σίνταο περιφράζοιο φάλαγγοςσήματά τ’ ἐν βρυχμοῖσιν· ἐπεί ῥ’ ὃ μὲν αἰθαλόεις ῥὼξκέκληται, πισσῆεν, ἐπασσυτέροις ποσὶν ἕρπον·γαστέρι δ’ ἐν μεσάτῃ ὀλοοῖς ἔσκληκεν ὀδοῦσι.Τοῦ δὲ καὶ ἐγχρίμψαντος ἀνουτήτῳ ἴκελος χρὼς