φύρσον ἁλὸς δίοιο, καὶ ἠελίου δίχα τέρσαι,μή τοι ἐνισκήλῃ νεαρὸν σκίναρ ὠκὺς ἀίξας.Ἀλλ’ ὁπόταν χρειώ σε κατεμπάζῃ μογέοντα,σῶχε διὰ κνήστι σκελετὸν ῥάκος οἷά τ’ ἀφαυρὸνσίλφιον ἢ στροφάλιγγα περιξήροιο γάλακτοςοἴνῳ ἐπικνήθων· τὸ δέ τοι προφερέστατον ἄλλωνἐσσεῖται· πάσας γὰρ ὁμῶς ἀπὸ κῆρας ἐρύξει.Πεύθεο δ’ εἰναλίης χέλυος κρατέουσαν ἀρωγὴνδάχματος εἶαρ ἔμεν δολιχῶν ὅσα φῶτας ἀνιγροὺςἑρπετὰ σίνονται· τὸ δέ τοι μέγ' ἀλέξιον εἴη.Ἤτοι ὅταν βροτολοιγοῦ ὑπὲκ πόντοιο χελύνηναἰγιαλῶν ἐρύσωσιν ἐπὶ ξερὸν ἀσπαλιῆες,τὴν δ’ ἀνακυπώσας κεφαλῆς ἀπὸ θυμὸν ἀράξαιμαύλιδι χαλκείῃ, βλοσυρὸν δ’ ἐξ αἷμα χέασθαιἐν κεράμῳ νεοκμῆτι καμινόθεν· ἐκ δὲ πελιδνὸνοὐρὸν ἀπηθῆσαι πλαδάον λαεργέι μάκτρῃ·ἧς ὕπο δὴ τέρσαιο διατρυφὲς αἷμα κεδάσσαςδραχμάων πισύρων μίσγων βάρος· ἐν δὲ κυμίνουδοιὰς ἀγροτέροιο, καὶ ἐκ ταμίσοιο λαγωοῦ