δοιοὶ δ’ ἀμφὶς ἔασιν· ὁ μὲν ζοφοείδελος ὠπὴνἤικται σκολύμῳ, τροχεὴν δ’ ἀπεχεύατο χαίτην·ῥίζα δέ οἱ βριαρή τε καὶ αἴθαλος, ἠδ’ ὑπὸ κνημοῖςσκοιοῖς ἐντελέθει φυξήλιος ἢ νεμέεσσι.Τὸν δ’ ἕτερον δήεις αἰεὶ πετάλοισιν ἀγαυρόν·μέσση δ’ ἐν κεφαλὴ δύεται πεδόεσσα, μολοβρή·ῥίζα δ’ ὑπαργήεσσα, μελίζωρος δὲ πάσασθαι.Τῶν δὴ κυανέην μὲν ἀναίνεο, τῆς δ’ ἀπὸ φάρσοςδραχμαῖον ποταμοῖο πιεῖν ὑδάτεσσι ταράξας.