Νῦν δ’ ἄγε τοι ῥίζας ἐρέω ἐχίεσσιν ἀρωγούς.Ἔνθα δύω ἐχίεια πιφαύσκεο· τῆς δὲ τὸ μέν πουἀγχούσῃ προσέοικεν ἀκανθῆεν πετάλειον·παῦρον ἐπεὶ, τυτθὸν δὲ καὶ ἐν χθονὶ πυθμένα τείνει.Ἡ δ’ ἑτέρη πετάλοισι καὶ ἐν καυλοῖσι θάλεια,ὑψηλή· ὀλίγῳ δὲ πέριξ καλχαίνεται ἄνθει·βλάστη δ’ ὡς ἔχιος, σφεδανὸν δ’ ἐφύπερθε, κάρηαρ.Τῶν μὲν ἀπ’ ἀνδρακάδα προταμὼν ἰσήρεα χραισμεῖνἢ σφέλαι ἢ ὅλμῳ κεάσας ἢ ῥωγάδι πέτρῃ.Καί τε σύ γ’ ἠρύγγοιο καὶ ἀνθήεντος ἀκάνθουῥίζεα λειήναιο, φέροις δ’ ἰσορρεπὲς ἄχθοςἀμφοῖιν κλώθοντος ἐν ἀρπέζῃσιν ἐρίνου·λάζεο δ’ εὐκνήμοιο κόμην βρίθουσαν ὀρείουκαὶ σπέραδος Νεμεαῖον ἀειφύλλοιο σελίνου·σὺν δὲ καὶ ἀννήσοιο τὸ διπλόον ἄχθος ἀείραιῥίζαις ὁλκήεσσαν ὑπὸ πλάστιγγα πεσοῦσαν·καὶ τὰ μὲν ὀργάζοιο, καὶ εἰν ἑνὶ τεύχεϊ μίξαςἄλλοτε μέν τ’ ἐχίων ὀλοὸν σίνος, ἄλλοτε τύμμασκορπιόεν, τοτὲ δάχματ’ ἐπαλθήσαιο φάλαγγος,