πολλὴ γὰρ λιβάσιν παραέξεται, ἀμφί τε χείληἔρσεται, ἀγλαύροισιν ἀγαλλομένη ποταμοῖσιν.Ἢ σύ γ’ ὑποστορέσαιο λύγον πολυανθέα κόψας,64ἢ πόλιον βαρύοδμον, ὃ δὴ ῥίγιστον ὄδωδεν·ὣς δ’ αὔτως ἐχίειον, ὀριγανόεσσά τε χαίτη,ναὶ μὴν ἁβροτόνοιο, τό τ’ ἄγριον οὔρεσι θάλλειἀργεννὴν ὑπὸ πέζαν, ἢ ἑρπύλλοιο νομαίου,ὅς τε φιλόζωος νοτερὴν ἐπιβόσκεται αἶανῥιζοβόλος, λασίοισιν ἀεὶ φύλλοισι κατήρης.Φράζεσθαι δ’ ἐπέοικε χαμαιζήλοιο κονύζηςἄγνου τε βρύα λευκὰ, καὶ ἐμπρίοντ’ ὀνόγυρον·αὕτως δὲ τρήχοντα ταμὼν ἄπο κλήματα σίδης,ἠὲ καὶ ἀσφοδέλοιο νέον πολυαυξέα μόσχον,τρύχνον τε, σκύρα τ’ ἐχθρὰ, τά τ’ εἴαρι σίνατο βούτην,ἦμος ὅταν σκυρόωσι βόες καυλεῖα φαγοῦσαι·ναὶ μὴν πευκεδάνοιο βαρυπνόου, οὗ τε καὶ ὀδμὴθηρί ’ ἀποσσεύει τε καὶ ἀντιόωντα διώκει.Καὶ τὰ μὲν εἰκαίῃ παράθου ἀγραυλέι κοίτῃ,ἄλλα δὲ φωλειοῖς· τὰ δὲ διπλάσσαιο χεείαις.Εἴ γε μὲν, ἐς τεῦχος κεραμήιον ἠὲ καὶ ὄλπην