χαίτην μὲν λωτῷ, ῥυτῇ γε μὲν εἴκελον ὀδμήν.Ἤτοι ὅτ’ ἄνθεα πάντα καὶ ἐκ πτίλα ποικίλα χεύῃ,οἷόν τ’ ἀσφάλτου ἀπερεύγεται· ἔνθα κολούσαςσπέρμαθ’ ὅσον κύμβοιο τραπεζήεντος ἑλέσθαικαρδόπῳ ἐντρίψας, πιέειν δ’ ὀφίεσσιν ἀρωγήν.Νῦν δ’ ἄγε τοι ἐπίμικτα νόσων ἀλκτήρια λέξω.Θρινακίην μὲν ῥίζαν ἕλευ γυιαλθέα θάψουσμώξας, ἐν δὲ σπέρμα χυτὸν λευκανθέος ἄγνου,νῆριν, πηγάνιόν τε περιβρυὲς, ἐν δέ τε θύμβρηςδρεψάμενος βλαστὸν χαμαιευνάδος, ἥ τε καθ’ ὕληνοἵας θ’ ἑρπύλλοιο περὶ ῥάδικας ἀέξει.Ἄγρει δ’ ἀσφοδέλοιο διανθέος ἄλλοτε ῥίζαν,ἄλλοτε καὶ καυλεῖον ὑπέρτερον ἀνθερίκοιο.πολλάκι δ’ ἐν καὶ σπέρμα, τό τε λοβὺς ἀμφὶς ἀέξει·ἠὲ καὶ ἑλξίνην, τήν τε κλύβατιν καλέουσιν,ὕδασι τερπομένην καὶ ἀεὶ θάλλουσαν ἰάμνοις·πῖνε δ’ ἐνιτρίψας κοτυλήρυτον ὄξος ἀφύσσωνἢ οἴνης· ῥέα δ’ αὖτε καὶ ὕδατι κῆρας ἀλύξεις.Ἑσθλὴν δ’ Ἀλκιβίου ἔχιος περιφράζεο ῥίζαν,