χαίτην μὲν λωτῷ, ῥυτῇ γε μὲν εἴκελον ὀδμήν.Ἤτοι ὅτ’ ἄνθεα πάντα καὶ ἐκ πτίλα ποικίλα χεύῃ,οἷόν τ’ ἀσφάλτου ἀπερεύγεται· ἔνθα κολούσαςσπέρμαθ’ ὅσον κύμβοιο τραπεζήεντος ἑλέσθαικαρδόπῳ ἐντρίψας, πιέειν δ’ ὀφίεσσιν ἀρωγήν.Νῦν δ’ ἄγε τοι ἐπίμικτα νόσων ἀλκτήρια λέξω.Θρινακίην μὲν ῥίζαν ἕλευ γυιαλθέα θάψουσμώξας, ἐν δὲ σπέρμα χυτὸν λευκανθέος ἄγνου,νῆριν, πηγάνιόν τε περιβρυὲς, ἐν δέ τε θύμβρης