Δημήτηρ ἔβλαψεν, ὅθ’ ἅψεα σίνατο παιδὸςΚαλλίχορον παρὰ φρεῖαρ, ὅτ’ ἐν Κελεοῖο θεράπναιςἀρχαίη Μετάνειρα θεὴν δείδεκτο περίφρων.Ἄλλα γε μὴν ἄβλαπτα κινώπετα βόσκεται ὕλην,δρυμούς καί λασιῶνας ἀμορβαίους τε χαράδρας,οὓς ἔλοπας λίβυάς τε πολυστεφέας τε μυάγρουςφράζονται, σὺν δ’ ὅσσοι ἀκοντίαι ἠδὲ μόλουροι,ἢ ἔτι που τυφλῶπες ἀπήμαντοι φορέονται.Τῶν μὲν ἐγὼ θρόνα πάντα καὶ ἀλθεστήρια νούσων,φύλλα τε ῥιζοτόμον τε διείσομαι ἀνδράσιν ὤρην,πάντα διαμπερέως καὶ ἀπηλεγὲς, οἷσιν ἀρήγωνἀλθήσῃ νούσοιο κατασπέρχουσαν ἀνίην.Τὰς μὲν ἔτι βλύοντι φόνῳ περιαλγέι ποίαςδρέψασθαι νεοκμῆτας (ὃ γὰρ προφερέστατον ἄλλων),χώρῳ ἵνα κνῶπες θαλερὴν βόσκονται ἀν’ ὕλην.Πρώτην μὲν Χείρωνος ἐπαλθέα ῥίζαν ἑλέσθαι,Κενταύρου Κρονίδαο φερώνυμον, ἥν ποτε ΧείρωνΠηλίου ἐν νιφόεντι κιχὼν ἐφράσσατο δειρῇ·τῆς μὲν ἀμαρακόεσσα χυτὴ περιδέδρομε χαίτη,