Φεῦγε δ’ ἀεὶ σκολιήν τε καὶ οὐ μίαν ἀτραπὸν ἴλλων.δοχμὸς ἀνακρούων θηρὸς πάτον· ἦ γὰρ ὃ δεσμοὺςβλάπτεται ἐν καμπῇσι πολυστρέπτοισιν ἀκάνθης,ἰθεῖαν δ’ ὢκιστος ἐπιδρομάδην στίβον ἕρπει.Τοῖος Θρηικίῃσιν ὄφις νήσοισι πολάζει.Ἔνθα καὶ οὐτιδανοῦ περ ἀπεχθέα βρύγματ’ ἔασινἀσκαλάβου· τὸν μέν τ’ ἐρέει φάτις, οὕνεκ’ ἈχαιὴΔημήτηρ ἔβλαψεν, ὅθ’ ἅψεα σίνατο παιδὸςΚαλλίχορον παρὰ φρεῖαρ, ὅτ’ ἐν Κελεοῖο θεράπναις