Εἰ δ’ ὀλοὴ βούβρωστις ἀιδρείηφι πελάσσῃ,αὐτοῦ οἱ θάνατός τε καὶ ὠκέα μοῖρα τέτυκται.Κῆρα δέ τοι δρυΐναο πιφαύσκεο, τόν τε χέλυδρονἐξέτεροι καλέουσιν· ὁ δ’ ἐν δρυσὶν οἰκία τεύξαςἢ ὅγε που φηγοῖσιν ὀρεσκεύει περὶ βήσσας.Ὕδρον μιν καλέουσι, μετεξέτεροι δὲ χέλυδρον,ἔστε βρύα προλιπὼν καὶ ἕλος καὶ ὁμήθεα λίμνηνἀγρώσσων λειμῶσι μολουρίδας ἢ βατραχῖδαςσπέρχεται ἐκ μύωπος ἀήθεα δέγμενος ὁρμήν,ἔνθα κατὰ πρέμνον κοίλης ὑπεδύσατο φηγοῦὀξὺς ἀλεὶς, κοῖτον δὲ βαθεῖ ἐνεδείματο θάμνῳ.Αἰθαλόεις μὲν νῶτα, κάρη γε μὲν ἁρπεδὲς αὔτωςὕδρῳ ἐισκόμενον· τὸ δ’ ἀπὸ χροὸς ἐχθρὸν ἄηται,οἷον ὅτε πλαδόωντα περὶ σκύλα καὶ δέρε’ ἵππωνγναπτόμενοι μυδόωσιν ὑπ’ ἀρβήλοισι λάθαργοι.Ἤτοι ὅταν κώληπας ἢ ἐν ποδὸς ἴχνεϊ τύψῃ,χρωτὸς ἄπο πνιγόεσσα κεδαιομένη φέρετ’ ὀδμή.Τοῦ δ’ ἤτοι περὶ τύμμα μέλαν κορθύεται οἶδος·ἐν δὲ νόον πεδόωσιν ἀλυσθαίνοντος ἀνῖαι