οὐλοὸν ἐλλιτάνευε κακῇ ἐπαλαλκέμεν ἄτῃσαίνων· αὐτὰρ ὃ βρῖθος, ὃ δή ῥ’ ἀνεδέξατο νώτοις,ᾔτεεν ἄφρονα δῶρον· ὃ δ’ οὐκ ἀπανήνατο χρειοῖ.Ἐξοτε γηραλέον μὲν ἀεὶ φλόον ἑρπετὰ βάλλειὁλκήρη, θνητοὺς δὲ κακὸν περὶ γῆρας ὀπάζει·νοῦσον δ’ ἀζαλέην βρωμήτορος οὐλομένη θὴρδέξατο, καί τε τυπῇσιν ἀμυδροτέρῃσιν ἰάπτει.Νῦν δ’ ἄγε χερσύδροιο καὶ ἀσπίδος εἴρεο μορφὰςἰσαίας· πληγῇ δὲ κακήθεα σήμαθ’ ὁμαρτεῖ·πᾶσα γὰρ ὑδαλέη ῥινὸς περὶ σάρκα μυσαχθὴςνειόθι πιτναμένη μυδόεν τεκμήρατο νύχμα,σηπεδόσι φλιδόωσα· τὰ δ’ ἄλγεα φῶτα δαμάζειμυρία πυρπολέοντα· θοαὶ δ’ ἐπὶ γυῖα χέονταιπρηδόνες, ἄλλοθεν ἄλλαι ἐπημοιβοὶ κλονέουσαι.Ὃς δ’ ἤτοι τὸ πρὶν μὲν ὑπὸ βροχθώδεϊ λίμνῃἄσπειστον βατράχοισι φέρει κότον· ἀλλ’ ὅταν ὕδωρσείριος αὐήνῃσι, τρύγη δ’ ἐν πυθμένι λίμνης,καὶ τόθ’ ὅγ’ ἐν χέρσῳ τελέθει ψαφαρός τε καὶ ἄχρους,θάλπων ἠελίῳ βλοσυρὸν δέμας· ἐν δὲ κελεύθοις