λεῦκαι τ’ ἀργινόεσσαν ἐπισσεύουσιν ἔφηλιν.Ναὶ μὴν διψάδος εἶδος ὁμώσεται αἰὲν ἐχίδνῃπαυροτέρης, θανάτου δὲ θοώτερος ἵξεται αἶσα,οἷσιν ἐνισκίμψῃ βλοσυρὸν δάκος· ἤτοι ἀραιὴαἰὲν ὑποζοφόεσσα μελαίνεται ἄκροθεν οὐρή·δάχματι δ’ ἐμφλέγεται κραδίη πρόπαν, ἀμφὶ δὲ καύσῳχείλε’ ὑπ’ ἀζαλέης αὐαίνεται ἄβροχα δίψης·αὐτὰρ ὅγ’, ἠύτε ταῦρος ὑπὲρ ποταμοῖο νενευκὼς,χανδὸν ἀμέτρητον δέχεται ποτὸν, εἰσόκε νηδὺςὀμφαλὸν ἐξέρρηξε, χέῃ δ’ ὑπεραχθέα φόρτον.γύγιος δ’ ἄρα μῦθος ἐν αἰζηοῖσι φορεῖται,ὡς, ὁπότ’ οὐρανὸν ἔσχε Κρόνου πρεσβίστατον αἷμα,νειμάμενος κασίεσσιν ἑκὰς περικυδέας ἀρχὰςἰδμοσύνῃ νεότητα γέρας πόρεν ἡμερίοισικυδαίνων· δὴ γάρ ῥα πυρὸς ληΐστορ’ ἔνιπτον,ἄφρονες· οὐ γὰρ τῆς γε κακοφραδίης ἀπόνηντο.Νωθεῖς γὰρ κάμνοντες ἀμορβεύοντο λεπάργῳδῶρα· πολύσκαρθμος δὲ κεκαυμένος αὐχένα δίψῃῥώετο· γωλειοῖσι δ’ ἰδὼν ὁλκήρεα θῆρα