αὐχέν’ ἀποθλιφθεῖσα καὶ ἐν βαρὺν ἤρυγεν ἰὸναἱμοροῒς θήλεια, κακὸν δέ οἱ ἔχραε κοῖτον.Τῷ δ’ Ἑλένη μέσον ὁλκὸν ἐνέθλασε, θραῦσε δ’ ἀκάνθηςδεσμὰ πέριξ νωταία, ῥάχις δ’ ἐξέδραμε γυίων.Ἐξόθεν αἱμορόοι σκολιοπλανέες τε κεράσταιοἶοι χωλεύουσι κακηπελίῃ βαρύθοντες.Εὖ δ’ ἂν σηπεδόνος γνοίης δέμας, ἄλλο μὲν εἴδειαἱμορόῳ σύμμορφον, ἀτὰρ στίβον ἀντί’ ὀκέλλει·καὶ κεράων δ’ ἔμπλην δέμας ἄμμορον, ἡ δέ νυ χροιὴοἵη περ τάπιδος λασίῳ ἐπιδέδρομε τέρφει·κράατι δ’ ἐμβαρύθει, ἐλάχεια δὲ φαίνεται οὐρὴἐσσυμένῃ· σκολιὴν γὰρ ὁμῶς ἐπιτείνεται ἄκρην.Τῆς δ’ ἤτοι ὀλοὸν καὶ ἐπώδυνον ἔπλετο ἕλκοςσηπεδόνος, νέμεται δὲ μέλας ὀλοφώιος ἰὸςπᾶν δέμας, αὐαλέῃ δὲ περὶ χροῒ καρφομένη θρὶξσκίδναται, ὡς γήρεια καταψηχθέντος ἀκάνθης·ἐκ μὲν γὰρ κεφαλῆς τε καὶ ὀφρύος ἀνδρὶ τυπέντιῥαίονται, βλεφάρων δὲ μέλαιν’ ἐξέφθιτο λάχνη·ἅψεα δὲ τροχόεντες ἐπιστίζουσι μὲν ἀλφοὶ,