αἷμα διὲκ ῥινῶν τε καὶ αὐχένος ἠδὲ δι’ ὤτωνπιδύεται, χολόεντι νέον πεφορυγμένον ἰῷ·οὖρα δὲ φοινίσσοντα παρέδραμεν· αἱ δ’ ἐπὶ γυίοιςὠτειλαὶ ῥήγνυνται, ἐπειγόμεναι χροὸς ἄτῃ.Μή ποτέ τοι θήλει’ αἱμορροῒς ἰὸν ἐνείη·τῆς γὰρ ὀδαξαμένης τὰ μὲν ἀθρόα πίμπραται οὖλαῥιζόθεν, ἐξ ὀνύχων δὲ κατείβεται ἀσταγὲς αἶμα·οἱ δὲ φόνῳ μυδόεντες ἀναπλείουσιν ὀδόντες.Εἰ δ’ ἔτυμον, Τροίηθεν ἰοῦσ’ ἐχαλέψατο φύλοιςΑἰνελένη, ὅτε νῆα πολύστροιβον παρὰ Νεῖλονἔστησαν βορέαο κακὴν προφυγόντες ὁμοκλήν,ἦμος ἀποψύχοντα κυβερνητῆρα ΚάνωβονΘώνιος ἐν ψαμάθοις ἀθρήσατο· τύψε γὰρ εὐνῇαὐχέν’ ἀποθλιφθεῖσα καὶ ἐν βαρὺν ἤρυγεν ἰὸναἱμοροῒς θήλεια, κακὸν δέ οἱ ἔχραε κοῖτον.Τῷ δ’ Ἑλένη μέσον ὁλκὸν ἐνέθλασε, θραῦσε δ’ ἀκάνθηςδεσμὰ πέριξ νωταία, ῥάχις δ’ ἐξέδραμε γυίων.Ἐξόθεν αἱμορόοι σκολιοπλανέες τε κεράσταιοἶοι χωλεύουσι κακηπελίῃ βαρύθοντες.Εὖ δ’ ἂν σηπεδόνος γνοίης δέμας, ἄλλο μὲν εἴδει