Νύχματι δ’ ἀρχομένῳ μὲν ἐπιτρέχει ἄχροον οἶδοςκυάνεον· κραδίῃ δὲ κακὸν περιτέτροφεν ἄλγος·γαστὴρ δ’ ὑδατόεσσα διέσσυτο, νυκτὶ δὲ πρώτῃαἷμα διὲκ ῥινῶν τε καὶ αὐχένος ἠδὲ δι’ ὤτωνπιδύεται, χολόεντι νέον πεφορυγμένον ἰῷ·οὖρα δὲ φοινίσσοντα παρέδραμεν· αἱ δ’ ἐπὶ γυίοιςὠτειλαὶ ῥήγνυνται, ἐπειγόμεναι χροὸς ἄτῃ.Μή ποτέ τοι θήλει’ αἱμορροῒς ἰὸν ἐνείη·τῆς γὰρ ὀδαξαμένης τὰ μὲν ἀθρόα πίμπραται οὖλα