μέσσου ὅγ’ ἐκ νώτου βαιὸν πλόον αἰὲν ὀκέλλει,γαίῃ ἐπιθλίβων νηδὺν, φολίσιν δὲ καὶ οἴμῳπαῦρον ὑποψοφέων καλάμης χύσιν οἷα διέρπει.Νύχματι δ’ ἀρχομένῳ μὲν ἐπιτρέχει ἄχροον οἶδοςκυάνεον· κραδίῃ δὲ κακὸν περιτέτροφεν ἄλγος·γαστὴρ δ’ ὑδατόεσσα διέσσυτο, νυκτὶ δὲ πρώτῃαἷμα διὲκ ῥινῶν τε καὶ αὐχένος ἠδὲ δι’ ὤτωνπιδύεται, χολόεντι νέον πεφορυγμένον ἰῷ·οὖρα δὲ φοινίσσοντα παρέδραμεν· αἱ δ’ ἐπὶ γυίοιςὠτειλαὶ ῥήγνυνται, ἐπειγόμεναι χροὸς ἄτῃ.Μή ποτέ τοι θήλει’ αἱμορροῒς ἰὸν ἐνείη·τῆς γὰρ ὀδαξαμένης τὰ μὲν ἀθρόα πίμπραται οὖλαῥιζόθεν, ἐξ ὀνύχων δὲ κατείβεται ἀσταγὲς αἶμα·οἱ δὲ φόνῳ μυδόεντες ἀναπλείουσιν ὀδόντες.Εἰ δ’ ἔτυμον, Τροίηθεν ἰοῦσ’ ἐχαλέψατο φύλοιςΑἰνελένη, ὅτε νῆα πολύστροιβον παρὰ Νεῖλονἔστησαν βορέαο κακὴν προφυγόντες ὁμοκλήν,ἦμος ἀποψύχοντα κυβερνητῆρα ΚάνωβονΘώνιος ἐν ψαμάθοις ἀθρήσατο· τύψε γὰρ εὐνῇ