καί τε παρὲξ λιστρωτὸν ἅλω δρόμον, ἠδ’ ἵνα ποίηπρῶτα κυϊσκομένη σκιάει χλοάοντας ἰάμνους,τῆμος ὅτ’ ἀζαλέων φολίδων ἀπεδύσατο γῆραςμῶλυς ἐπιστείβων, ὅτε φωλεὸν εἴαρι φεύγωνὄμμασιν ἀμβλώσσει, μαράθου δέ ἑ νήχυτος ὅρπηξβοσκηθεὶς ὠκύν τε καὶ αὐγήεντα τίθησι.Θιβρὴν δ’ ἐξελάσεις ὀφίων ἐπιλωβέα κῆρα,καπνείων ἐλάφοιο πολυγλώχινα κεραίην,ἄλλοτε δ’ ἀζαλέην δαίων ἐγγαγίδα πέτρην,ἣν οὐδὲ κρατεροῖο πυρὸς περικαίνυται ὁρμή·ἐν δὲ πολυσχιδέος βλήτρου πυρὶ βάλλεο χαίτην·ἢ σύ γε καχρυόεσσαν ἑλὼν πυριθαλπέα ῥίζανκαρδάμῳ ἀμμίγδην ἰσοελκέι· μίσγε δ’ ἔνοδμονζορκὸς ἐνὶ πλάστιγγι νέον κέρας ἀσκελὲς ἱστὰς,καί τε μελανθείου βαρυαέος, ἄλλοτε θείου,ἄλλοτε δ’ ἀσφάλτοιο φέρων ἰσοαχθέα μοῖραν·ἠὲ σύ γε Θρήισσαν ἐνιφλέξαις πυρὶ λᾶαν,ἥ θ’ ὕδατι βρεχθεῖσα σελάσσεται, ἔσβεσε δ’ αὐγὴν,τυτθὸν ὅτ’ ὀδμήσαιτο ἐπιχρανθέντος ἐλαίου.