Δειρὴν δ’ ἐσφήκωται ἅλις, πεδανὴ δέ οἱ οὐρὴζαχρειὲς θλιφθεῖσα παρομφάλιος τετάνυσται.Τοῦ μὲν ὑπὸ νιφόεντα κεράστα δοιὰ μετώπῳἔγκειται πάρνοψι φάη λογάδας τι προσεικῆ·σμερδαλέον δ’ ἐπί οἱ λαμυρὸν πέφρικε κάρηνον.Δοχμὰ δ’ ἐπισκάζων ὀλίγον δέμας οἷα κεράστηςμέσσου ὅγ’ ἐκ νώτου βαιὸν πλόον αἰὲν ὀκέλλει,γαίῃ ἐπιθλίβων νηδὺν, φολίσιν δὲ καὶ οἴμῳπαῦρον ὑποψοφέων καλάμης χύσιν οἷα διέρπει.