ἠελίου μογέων ἐπιόσσεται, οἷσι κεράστηςοὐλόμενος κακοεργὸν ἐνιχραύσῃ κυνόδοντα.Διπλῷ δ’ ἐν βουβῶνι καὶ ἰγνύσιν ἀσκελὲς αὔτωςμόχθος ἐνιτρέφεται, πελιὸς δέ οἱ ἐμφέρεται χρώς·τῶν δέ τε καμνόντων ὀλίγος περὶ ἄψεα θυμὸςλείπεται ἐκ καμάτοιο· μόλις γε μὲν ἔκφυγον αἶσαν.Σῆμα δέ τοι δάκεος αἱμορρόου αὖτις ἐνίσπω,ὅς τε κατ’ ἀμβαθμοὺς πετρώδεας αἰὲν ἰαύει,τρηχὺν ὑπάρπεζον θαλάμην ὀλιγήρεα τεύχων·ἔνθ’ εἰλυθμὸν ἔχεσκεν, ἐπεί τ’ ἐκορέσσατο φορβῆς.Μήκει μὲν ποδὸς ἴχνος ἰσάζεται, αὐτὰρ ἐπ’ εὖροςτέτρυται μύουρος ἀπὸ φλογέοιο καρήνου,ἄλλοτε μὲν χροιῇ ψολόεις, ὁτὲ δ’ ἔμπαλιν αἰθός.Δειρὴν δ’ ἐσφήκωται ἅλις, πεδανὴ δέ οἱ οὐρὴζαχρειὲς θλιφθεῖσα παρομφάλιος τετάνυσται.Τοῦ μὲν ὑπὸ νιφόεντα κεράστα δοιὰ μετώπῳἔγκειται πάρνοψι φάη λογάδας τι προσεικῆ·σμερδαλέον δ’ ἐπί οἱ λαμυρὸν πέφρικε κάρηνον.Δοχμὰ δ’ ἐπισκάζων ὀλίγον δέμας οἷα κεράστης