Πᾶν δ’ ἐπί οἱ δριμεῖα δέμας καταβόσκεται ἄτηὀξέα πυρπολέουσα· κατ’ ἀσφάραγον δέ τε λυγμοὶκίονά τε ξυνιόντες ἐπασσύτεροι κλονέουσιν.Ἀμφὶ καὶ εἰλίγγοις δέμας ἄχθεται· αἶψα δὲ γυίοιςἀδρανίη βαρύθουσα καὶ ἰξύι μέρμερος ἵζει·ἐν δὲ κάρῃ σκοτόεν βάρος ἵσταται· αὐτὰρ ὃ κάμνωνἄλλοτε μὲν δίψῃ φάρυγα ξηραίνεται αὔῃπολλάκι δ’ ἐξ ὀνύχων ἴσχει κρύος, ἀμφὶ δὲ γυίοιςχειμερίη ζαλόωσα πέριξ βέβριθε χάλαζα.