ἀργαλέαις φρίσσουσαν ἐπηετανὸν φολίδεσσι·νωθεῖ δ’ ἔνθα καὶ ἔνθα διὰ δρυμὰ νίσσεται ὁλκῷ.Πᾶς δέ τοι ὀξυκάρηνος ἰδεῖν ἔχις, ἄλλοτε μῆκοςμάσσων, ἄλλοτε παῦρος· ἀκιδνότερος δὲ κατ’ εὖροςνηδύος, ἡ δὲ μύουρος ὑφ’ ἀλκαίη τετάνυσται,ἴσως μὲν πεδανὴ δολιχοῦ ὑπὸ πείρασιν ὁλκοῦ,ἴσως δ’ ἐκ φολίδων τετρυμένη· αὐτὰρ ἐνωπῆςγλήνεα φοινίσσει τεθοωμένος, ὀξὺ δὲ δικρῇγλώσσῃ λιχμάζων νέατον σκωλύπτεται οὐρήν.Κωκυτὸν δ’ ἐχιαῖον ἐπικλείουσιν ὁδῖται.Τοῦ μὲν ὑπὲρ κυνόδοντε δύω χροῒ τεκμαίρονταιἰὸν ἐρευγόμενοι· πλέονες δέ τοι αἰὲν ἐχίδνης.Οὔλῳ γὰρ στομίῳ ἐμφύεται, ἀμφὶ δὲ σαρκὶῥεῖά κεν εὐρυνθέντας ἐπιφράσσαιο χαλινούς.Τῆς καὶ ἀπὸ πληγῆς φέρεται λίπει εἴκελος ἰχώρ,ἄλλοτε δ’ αἱματόεις, τοτὲ δ’ ἄχροος· ἡ δ’ ἐπί οἱ σὰρξπολλάκι μὲν χλοάουσα βαρεῖ ἀναδέδρομεν οἴδει,ἄλλοτε φοινίσσουσα, τότ’ εἴδεται ἄντα πελιδνή·ἄλλοτε δ’ ὑδατόεν κυέει βάρος· αἱ δὲ χαμηλαὶπομφόλυγες ὡς εἴ τε περὶ φλύκταιναι ἀραιαὶ