τρόχμαλά θ’ αἱμασιάς τε καὶ ἰλυοὺς ἐρέθοντες,σμερδαλέῃ μυκτῆρος ἐπισπέρχοντες ἀυτμῇ.Ναὶ μὴν καὶ νιφόεσσα φέρει δυσπαίπαλος Ὄθρυςφοινὰ δάκη, κοίλη τε φάραγξ καὶ τρηχέες ἀγμοὶ,καὶ λέπας ὑλῆεν· τόθι δίψιος ἐμβατέει σήψ.Χροιὴν δ’ ἀλλόφατόν τε καὶ οὐ μίαν οἰαδὸν ἴσχει,αἰὲν ἐειδόμενος χώρῳ, ἵνα χηραμὰ τεύξῃ.Τῶν οἱ μὲν λιθάδας τε καὶ ἕρμακας ἐνναίοντεςπαυρότεροι, τρηχεῖς δὲ καὶ ἔκπυροι· οὔ κεν ἐκείνωνἀνδράσι δάχμα πέλει μεταμώνιον, ἀλλὰ κάκηθες·ἄλλος δ’ αὖ κόχλοισι δομὴν ἰνδάλλεται αἴης·ἄλλῳ δ’ ἐγχλοάουσα λοπὶς περιμήκεα κύκλονποικίλον αἰόλλει· πολέες δ’ ἀμάθοισι μιγέντεςσπείρῃ λεπραίνονται ἀλινδόμενοι ψαμάθοισι.Φράζεο δ’ αὐαλέαις μὲν ἐπιφρικτὴν φολίδεσσινἀσπίδα φοινήεσσαν, ἀμυδρότατον δάκος ἄλλων.[τῇ μὲν γάρ τε κέλευθος ὁμῶς κατ’ ἐναντίον ἕρπει][ἀτραπὸν ὁλκαίην δολιχῷ μηρύγματι γαστρός.]Ἣ καὶ σμερδαλέον μὲν ἔχει δέμας, ἐν δὲ κελεύθῳ