ἐκ νομοῦ ὑπνώουσα κίῃ κεκορημένη ὕλης.Μὴ σύ γ’ ἐνὶ τριόδοισι τύχοις, ὅτε δάχμα πεφυζὼςπερκνὸς ἔχις θυίῃσι τυπῇ ψολόεντος ἐχίδνης·ἡνίκα θορνυμένου ἔχιος θαλερῷ κυνόδοντιθουρὰς ἀμὺξ ἐμφῦσα κάρην ἀπέκοψεν ὁμεύνου,οἱ δὲ πατρὸς λώβην μετεκίαθον αὐτίκα τυτθοὶγεινόμενοι ἐχιῆες, ἐπεὶ διὰ μητρὸς ἀραιὴνγαστέρ’ ἀναβρώσαντες ἀμήτορες ἐξεγένοντο·οἴη γὰρ βαρύθει ὑπὸ κύματος, οἱ δὲ καθ’ ὕλην