ἰσόμορον δ’ ὠμοῖο χέειν ἀργῆτος ἐλαίου,τετράμορον κηροῖο· τὰ δ’ ἐν περιηγέι γάστρῃθάλπε κατασπέρχων, ἔστ’ ἂν περὶ σάρκες ἀκάνθηςμελδόμεναι θρύπτωνται· ἔπειτα δὲ λάζεο τυκτὴνεὐεργῆ λάκτιν, τὰ δὲ μυρία πάντα ταράσσεινσυμφύρδην ὀφίεσσιν· ἑκὰς δ’ ἀπόερσον ἀκάνθας·καὶ γὰρ ταῖς κακοεργὸς ὁμῶς ἐνιτέτροφεν ἰός.γυῖα δὲ πάντα λίπαζε καὶ εἰς ὁδὸν, ἢ ἐπὶ κοῖτον,ἢ ὅταν αὐαλέου θέρεος μεθ’ ἁλώια ἔργαζωσάμενος θρίναξι βαθὺν διακρίνεαι ἄντλον.Εἰ δέ που ἐν δακέεσσιν ἀφαρμάκτῳ χροῒ κύρσῃς>ἄκμηνος σίτων, ὅτε δὴ κακὸν ἄνδρας ἰάπτει,αἶψά κεν ἡμετέρῃσιν ἐρωήσειας ἐφετμαῖς.Τῶν ἤτοι θήλεια παλίγκοτος ἀντομένοισιδάχματι, πλειοτέρη δὲ καὶ ὁλκαίην ἐπὶ σειρήν·τούνεκα καὶ θανάτοιο θοώτερος ἵξεται αἶσα.Ἀλλ’ ἤτοι θέρεος βλαβερὸν δάκος ἐξαλέασθαιΠληιάδων φάσιας δεδοκημένον, αἵ θ’ ὑπὸ ταύρουἀλκαίην ψαίρουσαι ὀλίζωνες φορέονται·