Ῥεῖά κέ τοι μορφάς τε σίνη τ’ ὀλοφώια θηρῶνἀπροϊδῆ τύψαντα λύσιν θ’ ἑτεραλκέα κήδευς,φίλ’ Ἑρμησιάναξ, πολέων κυδίστατε παῶν,ἔμπεδα φωνήσαιμι· σὲ δ’ ἂν πολύεργος ἀροτρεὺςβουκαῖός τ’ ἀλέγοι καὶ ὀροιτύπος, εὖτε καθ’ ὕληνἢ καὶ ἀροτρεύοντι βάλῃ ἔπι λοιγὸν ὀδόντα,τοῖα περιφρασθέντος ἀλεξητήρια νούσων.Ἀλλ’ ἤτοι κακοεργὰ φαλάγγια, σὺν καὶ ἀνιγροὺςἑρπηστὰς ἔχιάς τε καὶ ἄχθεα μυρία γαίηςΤιτήνων ἐνέπουσιν ἀφ’ αἵματος, εἰ ἐτεόν περἈσκραῖος μυχάτοιο Μελισσήεντος ἐπ’ ὄχθαιςἩσίοδος κατέλεξε παρ’ ὕδασι Περμησσοῖο.Τὸν δὲ χαλαζήεντα κόρη Τιτηνὶς ἀνῆκεσκορπίον, ἐκ κέντροιο τεθηγμένον, ἦμος ἐπέχραΒοιωτῷ τεύχουσα κακὸν μόρον Ὠαρίωνι,ἀχράντων ὅτε χερσὶ θεῆς ἐδράξατο πέπλων·αὐτὰρ ὅγε στιβαροῖο κατὰ σφυρὸν ἥλασεν ἴχνευς,σκορπίος ἀπροϊδὴς ὀλίγῳ ὑπὸ λᾶι λοχήσας·τοῦ δὲ τέρας περίσημον ὑπ’ ἀστέρας ἀπλανὲς αὔτωςοἷα κυνηλατέοντος ἀείδελον ἐστήρικται.