ἑσταότʼ ἐν δίφρῳ· χθόνα δʼ ἔκτυπον ὠκέες ἵπποινύσσοντες χηλῇσι, κόνις δέ σφʼ ἀμφιδεδήεικοπτομένη πλεκτοῖσιν ὑφʼ ἅρμασι καὶ ποσὶν ἵππων.ἅρματα δʼ εὐποίητα καὶ ἄντυγες ἀμφαράβιζονἵππων ἱεμένων· κεχάρητο δὲ Κύκνος ἀμύμων,ἐλπόμενος Διὸς υἱὸν ἀρήιον ἡνίοχόν τεχαλκῷ δηιώσειν καὶ ἀπὸ κλυτὰ τεύχεα δύσειν.ἀλλά οἱ εὐχωλέων οὐκ ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων·αὐτὸς γάρ οἱ ἐπῶρσε βίην Ἡρακληείην.πᾶν δʼ ἄλσος καὶ βωμὸς Ἀπόλλωνος Παγασαίουλάμπεν ὑπὸ δεινοῖο θεοῦ τευχέων τε καὶ αὐτοῦ·πῦρ δʼ ὣς ὀφθαλμῶν ἀπελάμπετο. τίς κεν ἐκείνουἔτλη θνητὸς ἐὼν κατεναντίον ὁρμηθῆναιπλήν γʼ Ἡρακλῆος καὶ κυδαλίμου Ἰολάου;κείνων γὰρ μεγάλη τε βίη καὶ χεῖρες ἄαπτοιἐξ ὤμων ἐπέφυκον ἐπὶ στιβαροῖσι μέλεσσιν.ὅς ῥα τόθʼ ἡνίοχον προσέφη κρατερὸν Ἰόλαον·ἥρως ὦ Ἰόλαε, βροτῶν πολὺ φίλτατε πάντων,ἦ τε μέγʼ ἀθανάτους μάκαρας, τοὶ Ὄλυμπον ἔχουσιν,ἤλιτεν Ἀμφιτρύων, ὅτʼ ἐυστέφανον ποτὶ Θήβηνἦλθε λιπὼν Τίρυνθα, ἐυκτίμενον πτολίεθρον,κτείνας Ἠλεκτρύωνα βοῶν ἕνεκʼ εὐρυμετώπων·ἵκετο δʼ ἐς Κρείοντα καὶ Ἠνιόχην τανύπεπλον,οἵ ῥά μιν ἠσπάζοντο καὶ ἄρμενα πάντα παρεῖχον,ἣ δίκη ἔσθʼ ἱκέτῃσι, τίον δέ ἑ κηρόθι μᾶλλον.ζῶε δʼ ἀγαλλόμενος σὺν ἐυσφύρῳ Ἠλεκτρυώνῃ,ᾗ ἀλόχῳ· τάχα δʼ ἄμμες ἐπιπλομένων ἐνιαυτῶνγεινόμεθʼ οὔτε φυὴν ἐναλίγκιοι οὔτε νόημα,σός τε πατὴρ καὶ ἐγώ· τοῦ μὲν φρένας ἐξέλετο Ζεύς,ὃς προλιπὼν σφέτερον τε δόμον σφετέρους τε τοκῆαςᾤχετο, τιμήσων ἀλιτήμενον Εὐρυσθῆα,σχέτλιος· ἦ που πολλὰ μετεστεναχίζετʼ ὀπίσσωἣν ἄτην ὀχέων· ἣ δʼ οὐ παλινάγρετός ἐστιν.αὐτὰρ ἐμοὶ δαίμων χαλεποὺς ἐπετέλλετʼ ἀέθλους.ὦ φίλος, ἀλλὰ σὺ θᾶσσον ἔχʼ ἡνία φοινικόενταἵππων ὠκυπόδων· μέγα δὲ φρεσὶ θάρσος ἀέξωνἰθὺς ἔχειν θοὸν ἅρμα καὶ ὠκυπόδων σθένος ἵππων,μηδὲν ὑποδδείσας κτύπον Ἄρεος ἀνδροφόνοιο,ὃς νῦν κεκληγὼς περιμαίνεται ἱερὸν ἄλσοςΦοίβου Ἀπόλλωνος, ἑκατηβελέταο ἄνακτος·ἦ μὴν καὶ κρατερός περ ἐὼν ἄαται πολέμοιο.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἀμώμητος Ἰόλαος·ἠθεῖʼ, ἦ μάλα δή τι πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τετιμᾷ σὴν κεφαλὴν καὶ ταύρεος Ἐννοσίγαιος,ὃς Θήβης κρήδεμνον ἔχει ῥύεταί τε πόληα·οἶον δὴ καὶ τόνδε βροτὸν κρατερόν τε μέγαν τεσὰς ἐς χεῖρας ἄγουσιν, ἵνα κλέος ἐσθλὸν ἄρηαι.ἀλλʼ ἄγε δύσεο τεύχεʼ ἀρήια, ὄφρα τάχισταδίφρους ἐμπελάσαντες Ἄρηός θʼ ἡμέτερόν τεμαρνώμεσθʼ, ἐπεὶ οὔ τοι ἀτάρβητον Διὸς υἱὸνοὐδʼ Ἰφικλεΐδην δειδίξεται, ἀλλά μιν οἴωφεύξεσθαι δύο παῖδας ἀμύμονος Ἀλκεΐδαο,οἳ δή σφι σχεδόν εἰσι, λιλαιόμενοι πολέμοιοφυλόπιδα στῆσαι, τά σφιν πολὺ φίλτερα θοίνης.ὣς φάτο· μείδησεν δὲ βίη Ἡρακληείηθυμῷ γηθήσας· μάλα γάρ νύ οἱ ἄρμενα εἶπεν·